Rozdział 5

Zatem okazuje się, że Seksowny Koleś jest Zanem O’Connorem, synem Billa i moim przyszłym przyrodnim bratem. Tak, naprawdę, ponieważ takie jest moje szczęście.

Po moim początkowym wybuchu, zamykam usta i spuszczam wzrok na kolana. Jednak nie mogę się powstrzymać od rzucania mu ukradkowych spojrzeń. Seksowny Koleś – Zane – jest tak niemożliwie piękny, jak zapamiętałam. Wygląda naprawdę dobrze w białej koszuli i dżinsach, które ma na sobie – swobodnie oraz bez wysiłku elegancko.

W tej chwili jego koszula wisi w mojej szafie. W dziale Galerii Sław Seksownego Kolesia.

Ściska moją mamę i całuje ją w policzek, potem klepie Billa w plecy na powitanie. Moje serce trzepocze nerwowo, kiedy zajmuje puste miejsce obok mnie. Odwracam twarz, marząc o tym, że mogłam rozpuścić włosy, bym mogła ukryć za nimi czerwone policzki. To nie mogło być bardziej zawstydzające.

- Zane, to jest moja córka Violet – przedstawia nas sobie mama. – Właśnie jej mówiłam o tobie.

- Mam nadzieję, że dobre rzeczy – mówi na luzie. Wyczuwam, że odwraca się do mnie. – Miło jest w końcu cię poznać, Violet – mówi, a ja słyszę uśmiech w jego seksownym głosie.

- Uhm – mówię słabo, patrząc wszędzie, tylko nie na niego. Widzę, jak mama unosi brwi na moją niegrzeczność, ale ja tutaj cierpię!

- Zane, zamów sobie coś – mówi mama, rzucając mi spojrzenie „co się z tobą dzieje?”.

- Świetny pomysł. Umieram z głodu. – Zatrzymuje jednego z naszych kelnerów z apodyktyczną łatwością, której nie mogę nie podziwiać.

Nagła cisza ogarnia nasz stolik jak smutas. Tylko ja z mamą wydajemy się tym zmartwione – niedobrze. Jedna z nas zaraz się złamie i zacznie bezsensownie paplać.

- Zane, prawda, że Violet ma ładną opaleniznę? – pyta mama, uśmiechając się rozpaczliwie. – Dopiero wróciła z Hawajów.

- Naprawdę? – Pochyla się do przodu, opierając ramię na stoliku. – Która wyspa?

Och, wow, on pachnie tak dobrze!

- Oahu – mruczę krótko.

Wiem, że mama czeka, aż rozwinę wypowiedź, ale tego nie robię. Stara się nawiązać ze mną kontakt wzrokowy. Udaję, że jestem zafascynowana moim widelcem. Czuję, że jest coraz bardziej skołowana moją nieżyczliwością.

- Tak, pracowała jako striptizerka w cukierni swojej babci! – chlapnęła.

Co?!

To takie niefortunne, że w tej chwili mam buzię wypchaną ryżem. Czemu wzięłam tak duży gryz? Wieczność zajmuje mi przełknięcie!

- Striptiz w cukierni, co? – mówi Zane z absurdalnie uroczym półuśmiechem. – To całkiem super.

Kręcę głową w maleńki zawstydzający sposób. – Ja nie… nie jestem striptizerką – zacinam się w słowach, ohydnie zażenowana.

Oczy mamy są teraz ogromne. – O nie! – sapie. – Czy ja cię właśnie nazwałam striptizerką?!

W rzeczy samej, matko.

- Nie jestem – mówię do Zane’a i Billa. – To takie… dlaczego to powiedziałaś, mamo?

Tak naprawdę nie widziałam podobieństwa pomiędzy ojcem a synem. Do czasu, gdy oboje zaczęli kaszleć za pięściami.

- Bardzo przepraszam! Nie wiem czemu… rzeczy po prostu mi się wymykają, jak jestem zdenerwowana. Violet jest najdalszą rzeczą od prostytutki…

Aaaaaaaaugh!

- Striptizerki, mamo – mówię przez zaciśnięte zęby.

Nigdy nie wyglądamy bardziej jak matka i córka, niż kiedy nasze twarze są koloru upokorzenia.

- Racja – mówi mama. Jej ręce się trzęsą! – Ona nie jest prostytutką ani striptizerką. Właściwie to dziś mi powiedziała, że jest dziewicą.

Nie może być jeszcze gorzej. Po prostu nie może.

Z jakiegoś powodu wpatruję się w Billa. On łapie mój wzrok. – Dobrze dla ciebie, Violet – mówi niezręcznie.

Mama posyła mi przerażone spojrzenie. – Myślę, że powinnam iść do łazienki – szepcze.

Pocieram pulsujące skronie. – Proszę idź.

Oboje panowie wstają, kiedy ona odchodzi. Bill przez chwilę patrzy za nią niezdecydowanie, po czym coś mruczy i za nią idzie. Patrzę tęsknie na wyjście. Jeśli teraz do nich pobiegnę, kto będzie mnie winił? Na pewno nie kobieta, która nazwała mnie prostytutką i striptizerką.

- Więc, Violet. – Zane obraca się w moją stronę. – Czy twój dzień już się poprawia?

- Jestem całkiem pewna, że pogarsza się, jak rozmawiamy – mówię.

Śmieje się, ukazując olśniewające białe, równe zęby, a we mnie uderza nagły pociąg seksualny, podnosząc mój puls.

Matt kto?

Nie mogę uwierzyć, że tutaj jestem, siedząc w tej luksusowej restauracji, rozmawiając z tym facetem, który jest najprzystojniejszym, jakiego kiedykolwiek widziałam – i jest moim przyszłym przyrodnim bratem. Nie wiem jak się przy nim zachowywać. Miło? Zalotnie? Albo może powinnam dalej robić z siebie durnia?

Taa, to wydaje się fajniejsze.

Ciemne oczy Zane’a iskrzą się humorem. – Daj spokój – mówi. – Nie jest taki zły, co nie?

- Och, zastanówmy się. – Podnoszę wzrok na wymyślne bombki zwisające z sufitu. – Dzisiaj zostałam rzucona w Taco Bell; upadłam, rozdarłam sobie spodnie i generalnie upokorzyłam się przed kompletnym nieznajomym; poszłam na kolację do ekskluzywnej restauracji, dowiedziałam się, że wspomniany nieznajomy jest moim przyszłym przyrodnim bratem; zostałam nazwana striptizerką, prostytutką i dziewicą przez moją matkę… pominęłam coś?

- Sam nie wiem. Noc jest wciąż młoda – wszystko może się stać. – Drżą mu kąciki pięknych ust. – Może być tylko lepiej, prawda?

Marszczę brwi. – Nie mów tak, przyniesiesz mi pecha. Zaraz mama wróci i wypapla, jak to ona i Bill uprawiali perwersyjny łazienkowy seks, a ja ucieknę zanim dojdzie do szczegółów, potknę się o tego kelnera niosącego płonący deser – on wpadnie na panią ze zbyt wieloma produktami we włosach, a potem zapali się cała restauracja.

Zane patrzy na mnie przez chwilę, jakby nie wiedząc, co powiedzieć. Prawdopodobnie zawsze spędza czas z zachwycającymi, pewnymi siebie kobietami, a ja jestem dla niego jak nowy gatunek owada. Nerwicowy rodzaj latający ci przed twarzą i wariujący, kiedy próbujesz go trzepnąć.

- Więc zostałaś rzucona, co?

Krzywię się. Ja i moja duża, głupia buzia. – Tak.

- Hej, to się zdarza najlepszym z nas. Nie dawaj się, znajdziesz kogoś nowego w okamgnieniu.

Spoglądam na niego. – Odczytujesz listę dziesięciu najgorszych oklepanych tekstów?

- Najlepsze zostawiłem na koniec: na nim świat się nie kończy. – Zane wzrusza pogodnie ramionami. – Jakieś dupek rzucił cię w Taco Bell. Poważnie sądzisz, że był miłością twojego życia?

Kelnerka stawia przed nim zamówienie. Jest ładna i śmiała, zaczyna przypadkową gadkę o pogodzie, cały czas robiąc wzrok „zrób mi”.

Gdy w końcu odchodzi, podnoszę na niego brew. – Czy ty kiedykolwiek byłeś rzucony?

Spogląda ze swojego talerza z tym swoim uroczym uśmiechem na twarzy. – To podchwytliwe pytanie?

- Tak myślałam. – Wracam do dziobania jedzenia widelcem.

- W porządku – mówi. – Powiedz mi jedną rzecz, której nie lubiłaś w swoim byłym.

- On ma maleńkie dziewczęce nadgarstki – mówię natychmiast. – Są takie delikatne, powinien modelować, na przykład, bransoletki tenisowe dla jubilerów. To naprawdę mnie martwiło. I zawsze miał te olbrzymie pęcherzyki śliny, ilekroć ekscytował się i mówił. Kiedyś bałam się, że pęcherzyk pęknie i bryzgnie mnie w twarz. Takie obrzydliwe.

- Wow, to przyszło bez zastanowienia, co?

- I okropnie całuje – wypaliłam. – Tak jakby… atakował moją twarz! Nawet moja przyjaciółka Lauren – widziała jak się całujemy i powiedziała, że to najwstrętniejsza rzecz. Jak wąż zjadający swoje młode. Albo może to ja. Może to ja źle całuję.

Zane wpatruje się w swoje jedzenie i wygląda na to, że mocno stara się nie roześmiać. – Wcześniej miałaś jakieś zażalenia?

Zagryzam wargę. – Nie, ale całowałam się jedynie z Mattem.

Podnosi na to głowę, ale zanim może coś powiedzieć, mama i Bill znowu się pokazują. Wygląda na o wiele bardziej spokojną i opanowaną, gdy zajmuje miejsce. Staram się nie zauważać, że Bill wyciera serwetką szminkę ze swoich ust.

- Violet – zaczyna mama, sięgając, aby złapać moją dłoń. – Bardzo przepraszam za nazwanie cię striptizerką i prostytutką. Wiesz jaka się robię w zdenerwowaniu. – Uśmiecha się do mnie drżąco i odwraca do Zane’a. – Zane, mam nadzieję, że rozumiesz… czasami mówię dziwaczne rzeczy – i które nie mają absolutnie nic wspólnego z tematem. Na przykład Violet. Pracowała jako kasjerka w cukierni jej babci, nie striptizerka. Nigdy nie ściągnęłaby ubrań dla pieniędzy ani nigdy…

Chrząkam głośno, żeby zatrzymać kolizję kolejową, która jest jej dobrymi intencjami. – Przyjmuję twoje przeprosiny, mamo. To już jest w przeszłości, pozwólmy tym bolesnym wspomnieniom umrzeć.

Mama otwiera usta. – Ale Zane…

- Nie martw się, Lily – mówi uspokajająco. – Zapewniam cię, że ani przez chwilę nie wierzyłem, że Violet była striptizerką czy prostytutką.

- Dziękuję – mówię ciepło.

- Nie ma za co – mówi, uśmiechając się do mnie. Serce traci na chwilę swój rytm.

Mama wygląda jakby poczuła ulgę, a potem rzeczy się poprawiają. Z Zanem super łatwo się rozmawia i w ogóle nie wydaje się podobny do swojego nieśmiałego taty. Nie mogę przestać rzucać ukradkowych spojrzeń na jego doskonały profil, wyrzeźbione kształty… te seksowne usta… założę się, że fantastycznie całuje. I zawsze miałam słabość do szerokich barków. I umięśnionej klatki piersiowej, mięśni brzucha – widocznych nawet pod jego koszulką.

Mój wzrok bezradnie przesuwa się po jego szczupłej talii, biodrach i długich nogach zakrytych dżinsami, swobodnie rozłożonych pod stołem. Kiedy w końcu wracam do jego twarzy, orientuję się, że on mnie obserwuje, jak na niego się gapię.

O mój Boże! Takie żenujące!

Na ułamek sekundy spotykam jego rozbawiony wzrok, potem odwracam się tak szybko, że prawie sprawiam sobie uraz kręgosłupa. Staram się wymyśleć coś na wyjaśnienie mojego gapienia, ale co mogę powiedzieć na wytłumaczenie ślinienia się?

Tak naprawdę się nie ślinię. Dotykam kącików ust, żeby się upewnić.

Och, dzięki Bogu. Mama coś mówi.

- Zane, dałam Violet twój numer w razie nagłego wypadku. Mam nadzieję, że nie masz nic przeciwko?

- Absolutnie. Dzwoń do mnie kiedy chcesz, Violet.

- Dzięki – mamroczę, wciąż rumieniąc się jak dziwak.

- Violet, zadzwoń do Zane’a, żeby miał twój numer – mówi do mnie mama.

- Um, zrobię to – mówię niezręcznie. – Potem.

Nigdy. Przy odrobinie szczęścia nie będę musiała go widzieć aż do ślubu. Może do tego czasu zapomni o moim zboczonym lizaniu wzrokiem.

Ugh!

- Więc co sądzisz? – pyta mnie mama w drodze do domu.

- Bill wydaje się miły – mruczę, patrząc przez okno na mijany pejzaż. – Również przystojny. Jesteście razem słodcy.

- Dzięki! On też cię lubi. Wiem, że wygląda na silnie cichego typa, ale kiedy już cię pozna, to trochę bardziej się otworzy.

Próbuję wyobrazić sobie siebie i Billa siedzących obok siebie na kanapie, jedzących popcorn i rozmawiających o naszych uczuciach. Obrazek nie chce nadejść. Zamiast tego widzę nas siedzących cicho przy stole, szyjąc inne części kołdry.

Nie wiem czemu to sobie wyobrażam. To nie ma sensu.

- Raz jeszcze, Violet, bardzo przepraszam za tę striptizerkę/prostytutkę. Nie wiem dlaczego te słowa były w mojej głowie, ale nigdy bym nie…

Odwracam się od okna, aby poklepać mamę po ramieniu. – Zapomnij, to nic. Wiem, że nie miałaś tego na myśli. To tak jak wtedy, gdy miałaś problem z autem, a ten wredny glina cię męczył.

Mama oburącz trzyma kurczowo kierownicę i jęczy. – Och, nie przypominaj mi o tym. Prawie zostałam przez to aresztowana.

Prycham. – Hej, każdy może pomylić „wyciek” z „wytry…”.

- Ach, przestań!

- Myślę, że ten glina przyjąłby twoją ofertę, gdyby mnie tam nie było.

Mama wzdryga się. – To nie była oferta!

Nagle wybucha śmiechem, a ja do niej dołączam. Chichoczemy głośno, aż mama przypadkowo przejeżdża na czerwonym świetle.

Po całkowitym milczeniu, mama odchrząkuje.

- Więc – mówi. – Ten Zane jest naprawdę uroczy, co?

Zamieram, od razu rozgrzewają mi się policzki. – Chyba – mruczę.

- Także czarujący. Bill nie wiele o nim mówi, ale mam przeczucie, że jest podrywaczem.

- Mhm.

Mama przenosi na mnie niebieskooczne spojrzenie. – Będzie twoim przyrodnim bratem, więc pewnie będzie często go widzieć i… och, sama nie wiem. Chyba próbuję powiedzieć, że chłopak, który tak wygląda, jaka kobieta – lub dziewczyna – by się w nim nie zadurzyła? Co byłoby złym pomysłem, ponieważ…

- Hola, mamo – wtrącam, podnosząc rękę. – Próbujesz mi powiedzieć, że durzysz się w… synu Billa?

- Co? N-nie! – jąka się mama. – To znaczy… to jest śmieszne! Nie jestem kocicą! Mówiłam o tobie, Violet.

- Mnie, co?

Nabiera głębokiego tchu. – Mam nadzieję, że widzisz Zane’a jako swojego przyszłego brata i nic więcej. Dobra?

- Um… dobra.

Czy ona widziała, jak patrzyłam na niego jak na kawałek mięsa? Dlatego nazwała mnie prostytutką? Jakie żenujące!

- Po prostu nie chcę, żebyś została zraniona – mówi mama. – A każdy chłopak z takim wyglądem – cóż, musi złamać ci serce.

Nic nie mówię. Myśli o moim ojcu? On był przystojny oraz czarujący i złamał jej serce zdradą.

I spójrzcie co stało się z Mattem. Nie koniecznie złamał mi serce, ale zniszczył moje zaufanie. Czy wszyscy faceci zdradzają? W niektóre dni na to wygląda.

To przygnębiające.

Odwracam się z powrotem do okna, zagubiona w myślach. Chcę rozpamiętywać zdradę Matta, lecz para ciemnych oczu wciąż pojawia się w mojej głowie, odwracając moją uwagę.

Nie! Chcę, żeby te oczy zniknęły. Mama ma rację. Każdy chłopak z wyglądem Zane’a z pewnością złamie mi serce. A czego pragnęłam ze złamanym sercem?

Absolutnie niczego.

Rozdział 4

W ogóle nie zakładam szafirowej sukienki. Zamiast tego zakładam parę dopasowanych czarnych spodni, które robią dobre rzeczy z moim tyłkiem i szkarłatną bluzkę z krótkim rękawem. O piątej popołudniu dalej jest gorąco, więc znowu spinam włosy. Przyglądam się sobie w lustrze na tyle drzwi sypialni i stwierdzam, że nie wyglądam tak, jakbym zbytnio się starała. Pomagają trochę kreska do oczu i błyszczyk do ust i tylko tam postanawiam zajść.

Mama wydaje się zadowolona moim wyglądem. Ma na sobie suknię niezwykle podobną do tej, którą chciała bym założyła – najwyraźniej celowała w wygląd bliźniaczek. Nie lubię jej rozczarowywać, ale jest granica w tym, co może znieść dobra córka.

Restauracja jest pięknym budynkiem z cegły i szkła z zachwycającym widokiem na zatokę. I mają faceta odprowadzającego samochody gości, z czym razem z mamą niezręcznie sobie radzimy.

- Zobaczą wszystkie opakowania po cukierkach które tam zostawiłam – szepcze zaniepokojona mama, podając kluczyki chłopakowi. – Wyjdziemy na flejtuchy!

- Jesteśmy flejtuchami. – Próbuję to zbyć, już czując podenerwowanie.

Mężczyzna w garniturze otwiera nam duże szklane drzwi, uśmiechając się i pokazując, żebyśmy weszły. Mama łapie mnie za rękę i ciągnie mnie do małej alkowy, gdzie młoda kobieta o wyglądzie modelki stoi za kosztownym szklanym pulpitem.

- Witamy w Czterech Porach Roku – wita nas z profesjonalnym uśmiechem. – Mają panie rezerwację?

- Um, tak. Jestem Lily Mercer – mówi nieśmiało mama, zakładając za ucho pasmo włosów. – Sądzę, że rezerwacja jest na O’Connor. Billa O’Connora.

Nie lubię wyniosłego spojrzenia, którym obdarza mamę dziewczyna wykałaczka. – Tak, pan O’Connor już tutaj jest. Proszę iść za mną.

Nie umyka mi złośliwe spojrzenie, które rzuca i mnie. Wymienia uśmieszki z inną olśniewającą dziewczyną, którą mijamy w drodze do naszych miejsc. Nie mogę powstrzymać uczucia nieśmiałości. Czy mamy na czołach znaki mówiące, że tutaj nie pasujemy? Czy to chodzi o nasze tanio wyglądające buty?

Czemu nie mogliśmy pójść do Taco Bell? Już zostałam tam rzucona. Nie może się tam stać nic bardziej upokarzającego. Prawda?

Wnętrze restauracji jest całe z błyszczącego ciemnego drewna i szkła. Bar jest na lewo, pełen dobrze ubranych ludzi. Mama i ja podążamy za Dziewczyną Wykałaczką, która umiejętnie przemieszcza się pomiędzy stolikami. Proszę, nie pozwólcie mi się przewrócić!

Pokazuje nam nasz stolik przy oknie, które ukazuje zachodzące słońce, rzucające różowo-złote promienie na wodę. Mężczyzna siedzący przy stole podnosi się, kiedy podchodzimy.

- Miłego posiłku – mówi do mnie Dziewczyna Wykałaczka z kolejnym wyniosłym uśmieszkiem.

- Dzięki – mówię słodko. – Miłego… kelnerowania.

Odwracam się, zanim reaguje. Nieważne. Nie wiem dlaczego uważa, że jest taka fantastyczna. Moja uwaga skupia się na mężczyźnie – Billu. Narzeczonym mojej matki i moim przyszłym ojczymie.

Bill nie jest potężnym potentatem spółkowym, jakiego sobie wyobrażałem. Jest naprawdę przystojny, ale nie w tym bogatym wyrafinowanym sposobie, którego oczekiwałam. Wygląda tak młodo w zwykłej koszuli oraz dżinsach i ma trochę niechlujny wygląd z przydługimi rudymi włosami i nieogoloną twarzą bez zmarszczek. Jego bladoniebieskie oczy nie całkiem patrzą mi w oczy, tylko szybkie spojrzenie tu i tam, jeśli zadam pytanie.

Dowiaduję się, że Bill stworzył Arpeggio Os – używam tego na swojej komórce! Mama mówi i mówi jakie to rewolucyjne, bardziej przyjazne użytkownikowi i bardziej interaktywne od jego poprzedników. Jakbym nie wiedziała! To takie słodkie, jak rozpływa się na temat jego osiągnięć, podczas gdy on milczy, od czasu do czasu zerkając na nią i uśmiechając się. Stwierdzam, że naprawdę go lubię. W ogóle nie jest tym, kogo się spodziewałam i czuję ulgę. Lubię jego cichą niezręczność. Będzie do nas pasował.

- Więc gdzie jest Zane? – pyta mama, popijając mrożoną herbatę. – Myślę, że za niedługo przyjdą po nasze zamówienie.

Bill ledwie podnosi wzrok, mówiąc. – Powiedział, że się spóźni, więc powinniśmy zacząć bez niego.

- Polubisz go, Violet – mówi do mnie mama, jej oczy błyszczą z ekscytacji. – Jest od ciebie tylko parę lat starszy i jest… inżynierem oprogramowania, prawda, Bill?

- Tak, to prawda – mamrocze Bill, niewygodnie poruszając się na krześle. Wyobrażam sobie młodszą, dziwaczniejszą wersję Billa.

- Zane mieszka w L.A., ale zatrzyma się w domu z basenem, żeby kierować remontem, kiedy my będziemy w Europie. Czy to nie jest miłe z jego strony? Tak w ogóle – zanim zapomnę – dam ci jego numer, Violet. Możesz do niego zadzwonić, jeśli będziesz potrzebowała jakiejś pomocy. Zane będzie pracował nad jakimś projektem do pracy, ale jestem pewna, że nie będzie miał nic przeciwko, jeśli raz na jakiś czas do niego zadzwonisz.

Mama grzebie w torebce, szukając telefonu. Kiedy go znajduje, zmusza mnie do wpisania jego numeru do komórki. Nie mam żadnego zamiaru kiedykolwiek do niego dzwonić, ale robię, o co prosi, bo wiem, że przez to będzie się mniej martwiła z zostawianiem mnie na miesiąc.

Czterech kelnerów przychodzi po nasze zamówienie – nie wiem dlaczego. Decyduję się na krewetkową tempurę, którą jadłam na Hawajach i była dobra. Pomimo nerwów zaczynam czuć się trochę głodna. Ta atmosfera, niby piękna i elegancka, nie jest najbardziej relaksująca. Chciałabym wziąć trochę fast foodu i zabrać do domu. Chciałabym dąsać się nad Mattem na osobności, zamiast przyklejać uśmiech do twarzy, który wydaje się, że w każdej chwili rozpadnie się na milion kawałków. Szczerze cieszę się ze szczęścia mamy, ale patrzenie jak ona i Bill wymieniają się tajemniczymi uśmiechami i spojrzeniami… w tej chwili jest to dla mnie zbyt ckliwe.

Mam nagłą ochotę, żeby podskoczyć i wykrzyknąć: - Zostałam rzucona! Chrzańcie się wszyscy!

Czy ten wieczór nigdy się nie skończy? Ukradkiem piszę smsa do Lauren, trzymając telefon na kolanach.

Ja: Bill jest uroczy! I miły.

Lauren: Naprawdę? Jak wygląda?

Ja: Młodo, trochę niechlujnie. On stworzył Arpeggio!

Lauren: !!! Uroczy, bogaty geniusz? Twojej mamie naprawdę się powiodło.

Ja: Wiem! Ta restauracja jest naprawdę ekskluzywna.

Lauren: Lepiej się do tego przyzwyczajaj. Jaki jest syn?

Ja: Jeszcze go nie ma. Wydaje się, że będzie komputerowym ma…

- Przepraszam za spóźnienie.

Zaskakuje mnie ciepły, niski głos. Podnoszę wzrok z komórki i szczęka mi opada.

Mój wzrok spotyka się z parą wspaniałych ciemnych oczu.

Seksowny Koleś!

- O cholera! – krzyczę.

Rozdział 3

Jadę prosto do Lauren. Robi swoją dziwną zupę, kiedy ja robię tyradę, słownie atakując Matta i Rachel każdym złym epitetem, jaki mogę wymyślić. Gdzieś pomiędzy moim szaleństwem dwunastoletnie siostry Lauren wślizgują się do kuchni i patrzą na mnie szerokimi, zafascynowanymi oczami, gdy klnę i się wściekam. Nie często się złoszczę, ale kiedy to robię, mam skłonności do bycia trochę Hulkowatą.

Dwie godziny później czuję się lepiej. Tak jakby. Idę do domu, aby wziąć prysznic i trochę płaczę pod uspokajającym gorącym natryskiem. Wkrótce łzy wysychają i zaczynam czuć się naprawdę głupio. I wkurzona. Wciąż myślę o Matcie i Rachel razem, ukrywających się i radośnie trzymających się za ręce… śmiejąc się, całując, uprawiając seks… ugh!

Zakręcam wodę z większą siłą niż to potrzebne i energicznie się wycieram. Oplatam ręcznikiem ciało i wpadam do pokoju, mrucząc do siebie.

- Zdradzający dupek i łajdak! – mówienie tego głośno jest dziwacznie przeczyszczające.

- Co mówiłaś, Violet?

Wrzeszczę i niezręcznie podskakuję. Mama siedzi na moim łóżku! Patrzy na mnie z zabawnym zmarszczeniem brwi. Usłyszała to, co powiedziałam?

- C-co?! Nic! – dukam, przyciskając do siebie ręcznik. – Ja tylko… rapowałam. Lubię czasami, kiedy sądzę, że jestem sama. Co… co robisz w moim pokoju, na moim łóżku? Co, uch, się dzieje?

- Nie wiedziałam, że rapujesz – mówi mama, zdezorientowania moim paplaniem. – To… dziwne. Przepraszam, nie chciałam cię przestraszyć. Pomyślałam, że może zechcesz ubrać to na kolację.

Podnosi długą szafirową suknię. Sukienka jest jedną z tych zawijanych ze lśniącym liściastym wzorem ozdabiającym przylepny materiał. Była bardzo ładna.

Moja biedna matka. Ma świetny gust i uwielbia ubrania, a tkwi ze mną, dziewczyną, która przekłada wygodę ponad modę. Połowa bluzek w mojej szafie jest z pudła ciuchów, które zostawił mój tata, kiedy porzucił nas dla dziwki z tej strony randkowej. To nie tak, że jestem klaunem modowym. Po tym jak straciłam dużo wagi, przyznaję, że moje stroje były efektowne oraz zdzirowate. Ale po jakimś czasie, podekscytowanie uwagą ustąpiło a teraz nic mnie to nie obchodzi. Zmęczyłam się gimnazjalistami liżącymi mnie wzrokiem. Zboczeńcy.

- Ładna – mówię mamie, bo uśmiecha się do mnie podekscytowana. – Ale myślałam o ubraniu dżinsów i ładnej bluzki. Nie chcę dać twojemu narzeczonemu złego wrażenia, że jestem jakąś dobrze wychowaną młodą damą. Pomyśl o tym jak będzie rozczarowany, kiedy odkryje prawdę.

- Hm, pewnie masz rację. Ale jestem pewna, że Billowi przejdzie. – Mama przykrywa sukienką moje skrzyżowane ramiona. – Wiem, że będziesz tak pięknie w niej wyglądać! Powiedziałam ci, jak bardzo uwielbiam twoje włosy? Nowy kolor sprawia, że twoja cera błyszczy.

- Dzięki – mówię cicho. – Jeśli założę sukienkę, będę musiała ogolić nogi.

Mama zakłada pasmo gładkich blond włosów za ucho, patrząc za mnie ze zdziwieniem. – A czy nie golisz ich codziennie?

- Cóż, tak, ale przez większość dni nie jestem dokładna. Jedynie szybko przejeżdżam golarką przez nogi, jeśli jest zauważalny zarost. Ale nie sprawdzam czy są naprawdę gładkie.

- Czemu dziś muszą być gładkie? – pyta mama, wzruszając ramionami. – Planujesz, żeby ktoś dotykał twoich nóg? Przypuszczam, że w restauracji może być paru ładnych kelnerów.

- Mamo. – Przewracam oczami. – Wiesz, że pozwalam na obmacywanie tylko lokajom. To przez muszki.

Mama uśmiecha się szeroko. – Och, więc masz szczęście. Idziemy do Czterech Pór Roku. Jestem pewna, że tamci kelnerzy noszą muszki.

- Ugh! Idziemy do jakiegoś luksusu? Czy to początek nowego trendu, jak już poślubiasz pieniądze? Musimy zacząć udawać, że jesteśmy ludźmi z klasą?

- Hej! – Mama celuje we mnie palcem, wyglądając na zranioną. – Nie musisz być bogatą, żeby mieć klasę. Nie uważasz, że mam klasę?

Jak mogę się z nią nie zgodzić? Zwłaszcza, kiedy trzyma palec w nosie? Tak, ma naprawdę dziwaczne poczucie humoru.

- Dzięki, mamo, to naprawdę atrakcyjne. Co za wzór. Zamierzasz umyć ręce, prawda?

Mama zrywa się z łóżka. – Oczywiście. To właśnie robią ludzie z klasą – pociąga nosem, przechodząc obok mnie.

Wraca, kiedy zakładam szlafrok. – Wciąż mnie rozpraszasz, V. Chciałam o czymś z tobą porozmawiać.

Natychmiast napinam się, odwracając do niej. Mama wygląda na podenerwowaną – nie patrzy mi w oczy. O Boże, proszę, niech to nie będzie rak…

Znowu opada na moje łóżko i podnosi poduszkę, kładąc ją na kolanach, a potem opiera na niej ramiona. Moje mięśnie boleśnie sztywnieją, jak czekam, aż wypowie budzące grozę słowa.

- Obiecaj, że nie pomyślisz, że jestem łatwa.

- O mój Boże! Jest mi tak… chwila, co?

Mama nie podnosi wzroku. Czy ona się rumieni? Bierze głęboki wdech, a ja mam inne przeczucie. – Bill i ja…

- Nie, przestań! – Podnoszę ręce w powstrzymującym geście. – Naprawdę nie potrzebuję wiedzieć, że wy dwoje uprawiacie seks!

- Co? – Mama wygląda na niemal tak przerażoną jak ja. – Violet! Nie to miałam powiedzieć! Zaufaj mi, byłabyś ostatnią osobą, której zwierzyłabym się na temat mojego życia seksualnego.

Prawie mdleję z ulgi. – O dzięki Bogu. Tutaj to samo.

Unosi brwi. – Słucham, panienko? Masz życie seksualne?

- Nie, niektórzy z nas są wciąż niepokalani. – Nie tak jak Matt i Rachel, oszalali z seksu zdrajcy.

Mama przez chwilę wygląda na zagubioną. Potem potrząsa głową. – W każdym razie, chciałam powiedzieć… cóż, Bill… zaskoczył mnie wczesnym prezentem ślubnym – poszerzoną wycieczką po Europie jako nasz miesiąc miodowy!

Szczęka mi opada. – Mamo! To fantastycznie! Zawsze chciałaś polecieć do Europy!

Kiwa głową z przejęciem. – Tak, to byłoby spełnienie marzeń. Anglia, Francja, Włochy… wyobrażasz sobie? Ale chodzi o to, że Bill ma naprawdę ważną biznesową fuzję tuż po ślubie, więc nie będzie mógł wziąć dnia wolnego, nie mówiąc o miesiącu. Więc… - Urywa i patrzy na mnie niepewnie. – Myślał, że może najlepszym pomysłem byłoby wybranie się na nasz miesiąc miodowy przed ślubem. To ma sens, zwłaszcza, że dom przechodzi remont, a teraz jest wolny sezon Jane – mogłabym pracować nad jej stroną z każdego miejsca i wiesz, że zatrudniliśmy specjalistkę od organizowania ślubów, a ona powiedziała, że może porozumiewać się ze mną przez wiadomości i maila, więc cały czas robi to z niektórymi swoimi klientami i…

Mama ma skłonność do paplania, kiedy jest zdenerwowana. Zastanawiam się jak daleko by zaszła, gdybym jej pozwoliła?

- To świetnie – wtrącam w końcu, kiedy nabiera powietrza. – Brzmi na to, że wszystko załatwiłaś. I całkowicie masz moje błogosławieństwo, jeśli tego chciałaś.

- Dziękuję – mówi, sięgając, by uścisnąć moją dłoń. – To wiele znaczy.

Wzruszam ramionami. – Zasługujesz na to. – Siadam na wygodnym, puszystym krześle biurkowym. – Kiedy wylatujecie?

- Cóż… w przyszłym tygodniu. – Mama zerka na mnie. – Więc rozmawiałam z Jane, a ona powiedziała, że chętnie pozwoli ci zostać u siebie. Nie masz nic przeciwko? Bo jeśli tak, to mogę…

- Chwila, czemu nie mogę zostać tutaj? Mam siedemnaście lat, nie piję ani nie biorę narkotyków. Możesz mi zaufać – jestem nudna.

- Ufam ci, Violet – mówi. – Ale nie jest tak, że wyjeżdżam na weekend. Wyjadę na cały miesiąc, do Europy. Nie mogłabym się dobrze bawić, gdybyś była tutaj sama. I – ciągnie, gdy zaczynam protestować – do końca miesiąca musimy się stąd wyprowadzić, pamiętasz?

Dostaję nagły policzek od rzeczywistości. Już nie będziemy mieszkać w tym gównianym mieszkaniu. Będę miała bogatego ojczyma! Nasze życia drastycznie się zmienią.

O tak, a także zdradzano mnie i zostałam rzucona przez mojego pierwszego chłopaka. Tak, Matt był moim pierwszym chłopakiem. Jestem opóźniona.

Wszystko to jest nieco przytłaczające.

Mama wciąż gada. – Nie, jest okej – mówię. – Zostanę z Jane. Jest fajna i całkiem dobrze się dogadujemy. Poza tym, to tylko na miesiąc, tak?

Niebieskie oczy mamy są jasne od nierozlanych łez. – Tak – mówi szybko. – Bardzo ci dziękuję, Violet! Wiem, że trochę wciągnęłam cię w zasadzkę… tymi wszystkimi zmianami, ale jesteś w stosunku do tego taka cudowna. – Podskakuje, żeby mocno mnie uścisnąć. – Jestem taka szczęśliwa! Nie mogę się doczekać, abyś poznała Billa.

Odwzajemniam jej uścisk, podekscytowana siłą jej objęcia. Wtedy postanawiam, że nie zrobię niczego, żeby jej to spartaczyć.

Bóg jeden wie, że ona na to zasługuje.

Rozdział 2

Muszę spotkać się z Mattem za mniej niż godzinę. Co powinnam ubrać? Normalnie nie myślę za dużo nad ubiorem, będąc typem dziewczyny w dżinsach i bluzce. Ale nie widziałam mojego chłopaka od dwóch miesięcy, więc powinnam trochę się postarać, prawda? Kupiłam koszulkę na Hawajach, seksowną różową bluzkę bawełnianą z dużym błyszczącym kwiatem Hibiskusu. Powinnam ją przymierzyć zanim kupiłam, bo, cholera, nie zdałam sobie sprawy, że moje piersi będą wyglądać na tak duże i… skoczne.

Och, kogo to obchodzi. Nigdy się nimi nie chwalę, a dzisiaj jest specjalna okazja. Ale jeśli założę ładny top, czy to znaczy, że mogę założyć czarne szorty z elastycznym pasem? Już raz mi powiedziano, że nie powinnam ubierać ich poza domem i zrobiła to moja własna matka. Może miała rację. Wybieram ulubioną parę starych dżinsów i gratuluję sobie wysiłku.

A niech to, są trochę obcisłe. Obwiniam za to pracowanie w wakacje w cukierni mojej babci. Nawet nie musiałam nic jeść, aby nabrać wagi – tylko wdychanie tego cudownego zapachu świeżo upieczonych ciast wystarczyło na przytycie. Ale Lauren nic nie przytyła, a była razem za mną za ladą, sprzedając upieczone dobroci na minimalną wagę. Musi być miło mieć metabolizm ptaka.

Zastanawiam się, co Matt pomyśli o moim nowym kolorze włosów. Moje długie ciemnobrązowe loki są teraz złocistobrązowe, bliżej mojego naturalnego koloru, którym jest blond, tak jak mojej matki. Zawsze uważałam, że jasne włosy nie pasowały do mojej naturalnie opalonej skóry i migdałowych oczu, więc farbowałam je od skończenia piętnastu lat. Czuję się jak brunetka zamknięta w ciele blondynki. Czy to dziwne?

Spędziłam zbyt dużo czasu martwiąc się o wygląd i teraz będę spóźniona. Biorę moją torbę i wypadam za drzwi – ale potem muszę wrócić po pamiątkowy naszyjnik Matta – i również postanawiam spiąć włosy klipsem, bo nie cierpię ciężaru moich ciężkich włosów na plecach w gorący dzień, jak dziś.

Wow, naprawdę jest gorąco. Mam nadzieję, że klimatyzacja w mojej starej Toyocie dzisiaj zadziała. Dmucha powietrzem, tylko nie zimnym. Myślę, że lepiej będzie, jak otworzę okna. Ha, dobrze, że spięłam włosy. Odpalam samochód i prędko odjeżdżam z wiaty, chcąc wnieść trochę powietrza do dusznego wnętrza auta.

Poza upałem roztapiającym mózg, jest to ładny dzień. Niebo ma jasny odcień błękitu, puszyste chmury leniwie się znoszą. Mieszkam w Hidden Cove, małym nadbrzeżnym miasteczku w południowej Kalifornii. Z powodu pięknych plaż oraz idealnej pogody, jesteśmy uznawani za imprezowe miasteczko i zdajemy się przyciągać wiele pijanych dzieciaków z college’u. Teraz niektórzy ludzie mogą pomyśleć, że Hidden Cove brzmi jak fajne miejsce do życia, ale nie ja. Staje się tutaj naprawdę irytująco. Nienawidzę bycia podrywaną przez wstrętnych chłopaków z bractwa mających oddech śmierdzący wymiocinami i zachłanne ręce. I panie, nie pokazujcie mi swoich piersi. Mam swoją parę i nie mam żadnego pragnienia do oglądania waszych. Naprawdę, załóżcie jakieś ubranie, dziewczęta.

Pędząc do Taco Bell, czuję w brzuchu trzepoczące podekscytowane motylki. Tęskniłam za Mattem! Do tej pory nie zdawałam sobie z tego sprawy. Czy to nie dziwne? Okej, tak jakby za nim tęskniłam. Tak myślę. Ale będąc szczerą, tak naprawdę w ogóle o nim nie myślałam, uch, gdy byłam na Hawajach.

Matt i ja byliśmy razem od ponad roku, ale znaliśmy się od gimnazjum, dzieląc razem kilka lekcji. Zawsze myślałam, że jest zabawny, uroczy i mądry, ale związaliśmy się, gdy złączono nas do zadania na historię z Wojny Stuletniej. Impulsywnie mnie pocałował podczas nauki i byłaby to miła niespodzianka, gdyby w tamtej chwili moje usta nie były pełne pizzy.

Więc pierwszy pocałunek był trochę obrzydliwy, ale potem się poprawiliśmy. Tak jakby. Prawda jest taka, że… nie lubię się całować! To takie niezgrabne, niezręczne i… sama nie wiem! Duszące. Nie wiem czy to właściwe słowo. Po prostu nie lubię całowania, dobra? Ugh! Przepraszam, Matt. Nie żebym miała mu to kiedykolwiek przyznać.

Awersje do pocałunków na bok, nie mogę się doczekać, żeby zobaczyć mojego chłopaka. Gdy parkuję przed meksykańską restauracją w kształcie sombrera, nagle czuję się skrępowana i dziwnie nieśmiała. Co sobie pomyśli o moich włosach? Zauważy, że przytyłam 2 kilo? Czuję się zmęczona i znużona, jakbym właśnie wróciła z wojny.

Parking przy Taco Bell jest pełen, czego się spodziewałam, ponieważ jest pora lunchu, a za parę dni znowu zaczyna się szkoła. Kiedy wysiadam z auta dostrzegam pęk nastoletnich dziewczyn stojących przed restauracją, gapiących się na elegancki samochód sportowy wyglądający na zagraniczny. Nie, wpatrują się w faceta opierającego się o niego.

Okej, wow. Właśnie się odwrócił a ja nie mogę powstrzymać nabrania gwałtownie powietrza. Um. Wow. Ten koleś jest niewiarygodnie zachwycający! Nic dziwnego, że te biedne dziewczyny wyglądają na oniemiałe z wrażenia.

Wysoki i muskularny ze szczupłą budową ciała i imponującymi szerokimi barkami, pan Wspaniały emanuje seksem oraz niebezpieczeństwem – nawet stąd, gdzie ja stoję. Stoi bokiem, więc widzę tylko jego profil, ale to co widzę jest wyrzeźbioną doskonałością. Niedbale zmierzwione krótkie, ciemne włosy, eleganckie ostre płaszczyzny kości policzkowych… wow, wargi tak wyraźnie zakreślone i zmysłowe, że zawstydzam się, tylko na nie patrząc.

Pan Wspaniały znowu się odwraca, przerywając mój wypełniony żądzą trans, a świat nagle wraca na swoje miejsce. Jednak nie mogę odwrócić wzroku – z samej ciekawości. Kim on jest? Wygląda na trochę starszego niż liceum i ma na sobie koszulę z długimi rękawami, pomimo upału. Biznesmen? Rozmawia przez komórkę, wydając się nieświadomy uwagi, którą przyciąga, jego oczy zakryte okularami przeciwsłonecznymi skupione są na autach pędzących ulicą.

Potrząsam lekko głową. To nie w moim stylu patrzenie pożądliwie na facetów po prostu sobie stojących, trzymających się własnych spraw. Nie żebym widziała tak seksownego faceta od… nigdy. Więc tłumaczę się, ponieważ ktoś kto tak wygląda… jak można się nie gapić? I ślinić. Przynajmniej nie robię mu ukradkiem zdjęć telefonem, jak robią to tamte nastolatki.

Wyrzucam Seksownego Kolesia z głowy, otwierając drzwi Taco Bell. Ach, salsa i gotowana mielona wołowina uderzają mnie pikantnie w twarz. Rozglądam się po jaskrawej restauracji i zauważam, że rzeczywiście jest zatłoczona. Cholera, wygląda na to, że wszystkie boksy są zajęte. Zastanawiam się czy jest już tutaj Matt?

Witam się z paroma osobami ze szkoły, szukając mojego chłopaka. Niektórzy faceci zbyt entuzjastycznie się ze mną witają, a ja przypisuję to różowej koszulce. Powinnam jej nie zakładać. Nie cierpię, kiedy ludzie na mnie patrzą, a wiem, że na mnie patrzą, bo widzę ich kątem oka. Nigdy nie wiem, co zrobić z rękoma, gdy jestem w centrum uwagi. Kończę na złączeniu ich nerwowo przed sobą. Wiem, żeby nie zakładać ramion na piersiach, bo to tylko przyciągnie zainteresowanie tam, gdzie go nie chcę.

- Violet!

Słyszę wołający mnie głos Matta. Czując ulgę, kieruję się na tyły Taco Bell w stronę jego głosu. Oto i jest, i tak, zajął boks!

- Cześć – mówię z wdzięcznością, siadając na ławce naprzeciw niego.

Chwila, powinnam go przytulić? Podnoszę się niepewnie, ale Matt nie wykonuje w moją stronę żadnego ruchu, więc znowu siadam.

Wygląda dobrze, ładniej niż zapamiętałam. Może nieobecność sprawia, że serce staje się czulsze? Och, spójrzcie na to. Ma na sobie dziurawą koszulę piracką oraz sprane bojówki. Chyba niektórzy z nas nie czuli potrzeby ubrania się na ponowne spotkanie.

Matt nie jest panem Wspaniałym, ale jest uroczy na swój własny normalny sposób ze swoimi falowanymi kasztanowymi włosami, iskrzącymi się niebieskimi oczami i niefrasobliwym uśmiechem. Matt jest jednym z tych facetów, których wszyscy lubią, bo są tak wyrozumiali i zabawni, zawsze gotowi z żartem i uśmiechem.

Teraz się nie uśmiecha. – Wow, Violet, wyglądasz naprawdę świetnie – mówi, gapiąc się na moje piersi.

Huh. Założę się, że nie zauważy zmiany koloru włosów. – Dzięki – mówię. Kładę jego prezent na stole i sięgam po menu. Zawsze czytam menu, choć nie wiem dlaczego. Za każdym razem zamawiam tą samą enchiladę. – Zamówiłeś już?

- Nie, zamierzam wypić tylko colę. – Wskazuje na szklankę przed sobą. – Czy to prezent dla mnie? Wygląda na za mały by być dziewczyną od tańca hula – żartuje.

- Myślałam o wzięciu ci jednej z tych rzeczy na deskę rozdzielczą, ale stwierdziłam, że może cię zbyt bardzo rozpraszać od prowadzenia.

Coś jest tutaj nie tak. Jest w Matcie zabawne napięcie, a kiedy nie patrzy na moje piersi, to wygląda przez okno albo rozgląda się po restauracji, jakby kogoś szukał.

- Jak minęły ci wakacje? – pytam ostrożnie.

Wzrusza lekko ramionami i bawi się słomką w swojej coli, trochę nią mieszając zanim trochę upija. – Wszystko po staremu. Tkwiłem tutaj i nic się nie działo. Ale co z tobą? To ty byłaś na cholernych Hawajach. Jak było? Chyba nie tkwiłaś całe lato pracując w cukierni babci, prawda?

Teraz to ja wzruszam ramionami. – Chodziłyśmy na plażę, trochę spacerowałyśmy. Było fajnie, ale przeważnie byłyśmy zajęte pracą. Więc nic zbytnio ekscytującego.

- Huh. – Wydaje zabawny chichot i przesuwa ręką przez włosy. – Nie spiknęłaś się z jakimś gorącym surfingowcem, co nie?

Gapię się na niego. Ma na twarzy zabawny, bolesny uśmieszek. W żołądku otwiera mi się ogromna dziura strachu. O mój Boże. Przespał się z jakąś studencką poczwarą. Spójrzcie na jego minę. Znak poczucia winy miga neonem na jego czole.

- O co chodzi, Matt? – pytam, mocno się starając, żeby mój głos pozostał swobodny i opanowany.

Matt wierci się w miejscu, rzucając szybkie spojrzenie na moją twarz. – Co masz na myśli?

Przez chwilę nic nie mówię. Muszę nabrać odwagi, aby zadać mu następne pytanie, bo kiedy już zapadnie, to zmieni wszystko, po prostu to wiem.

- Przespałeś się z kimś?

Długa cisza. W tamtej chwili moje serce spada z klifu, bo wiem, że to prawda. Nawet nie muszę patrzeć w jego zawstydzone cholerne oczy, aby to potwierdzić. Nie mogę oddychać. Jestem w szoku. Nie mogę uwierzyć, że to się dzieje. Jak mogłam nie być na to przygotowana? Kiedy myszy nie ma, koty harcują, prawda? Opacznie to zrozumiałam? Och, kogo to obchodzi.

- To nie to, co myślisz. – Matt nagle przerywa ciszę. – To jest… pozwól mi wyjaśnić…

Sięga, żeby złapać moją dłoń, ale zabieram ją tak gwałtownie, że oboje nas to zaskakuje. Trzęsę się. Patrzę ślepo przez okno, powstrzymując się od załamania i rozpłakania. Albo kopnięcia go w jaja. Również chcę przebić tę słomkę przez jego czoło. Może później.

- Jak to się stało? – W końcu patrzę na jego czerwoną, zdradliwą twarz. – Kim ona jest?

- Ja…

Matt ucina, przesuwając wzrok na coś za mną.

Odwracam się, żeby zobaczyć na co on patrzy. Rachel Ward, jedna z naszych znajomych, powoli podchodzi do naszego boksu. Prawdopodobnie chce tylko się przywitać i zapytać, jak minęły mi wakacje. Lubię ją, ale chcę krzyknąć do niej, żeby poszła do diabła.

- Cześć, V – mówi cichutko Rachel. Ale jej duże piwne oczy nakierowane są na Matta.

Och. A niech to.

Odwracam gwałtownie głowę, przyszpilając Matta wzrokiem załzawionymi oczami. – Co! Naprawdę?! Ty i Rachel?!

Ku mojemu totalnemu zdumieniu, ten kłamliwy dupek przesuwa się, pokazując Rachel, żeby koło niego usiadła.

Jaja sobie robicie?!

Teraz trzymają się za ręce. Poważnie, co to do diabła jest? Oni ze sobą chodzą? Chcę skrzywdzić ich oboje.

- Tak bardzo mi przykro, Violet – mówi Matt, patrząc na ich splecione palce. – To po prostu… stało się. Pracowaliśmy razem u Uśmiechającego się Jacka i… sam nie wiem, zawsze tak dobrze się dogadywaliśmy – wiesz o tym. Więc zaczęliśmy spotykać się po pracy i… to po prostu się stało – kończy bezradnie.

- Naprawdę przepraszam – szepcze Rachel ze spuszczonym wzrokiem. Jej śliczna twarz jest mokra od łez.

Ojej, przytulmy słodziutką sukę!

- Nie odzywaj się do mnie – mówię gniewnie. Odnalazłam swój gniew i tylko ta rzecz powstrzymuje mnie od załamania. Skupiam się na swoim dawnym chłopaku, gdy odkrycie uderza mnie w głowę jak spadający kokos. – Spałeś z nią?

Matt zaciska usta, ale nic nie mówi. Jednakże Rachel cała się czerwieni, więc to chyba całe potwierdzenie, jakiego potrzebuję. Zdzira! Krzyczy głos mojej głowie.

Czuję się, jakby ktoś kopnął mnie w klatkę piersiową. Matt i ja… nigdy nie uprawialiśmy seksu, a on nigdy mnie nie naciskał. A żeby dowiedzieć się, że spał z nią… ugh! Myślałam, że po prostu boi się, że źle to zrobi! Czy to znaczy, że tak naprawdę nigdy nie chciał mieć ze mną seksu? Czemu, do diabła, nie?!

Matt zaczyna mówić do mnie szybko, ale ja go nie słyszę. Moje uszy wypełnia huczący hałas, coś jak rozbijanie fal. Nie potrafię przestać patrzeć na tę dwójkę siedzącą razem jak para. Cóż, chyba teraz nią są. Były chłopak. Nazwa przebiega przez moją głowę jak pewny siebie sprinter. Z dystansu zastanawiam się, jak zareagują wszyscy w szkole. Albo może już wiedzą? Czy Matt i Rachel obnosili się z ich nowym statusem, kiedy ja tyrałam w pysznie pachnącej cukierni na Hawajach?

Nienawidzę ich.

- …nadzieję, że wciąż możemy być przyjaciółmi.

Taa, mój były chłopak naprawdę to mówi. Wpatruję się w niego z niedowierzeniem.

To – wow, to mnie wkurza! Dłoń drga mi kurczowo, pragnąc wydrapać mu oczy. Muszę się stąd wydostać. Wstaję nagle, ale ten dupek łapie mnie za rękę – wiecie, tą drugą ręką, która nie trzyma jego nowej dziewczyny.

- Proszę, proszę, nie bądź na nas wściekła, V – błaga. I łzy spływają po jego policzkach. – Przysięgam, że nigdy nie chciałem cię zranić. Nie chcę stracić twojej przyjaźni. Proszę powiedz, że nadal możemy być przyjaciółmi.

Nagle nakrywa mnie śmiertelny spokój, jak peleryna super wroga. Ale to cisza przed burzą, którą czuję budującą się wewnątrz mnie. – Przyjaciele – powtarzam chłodno.

- Tak. Jak kiedyś. – Matt wymusza uśmiech na szczurzej twarzy w nagłej niezręcznej ciszy. Spogląda na pudełko na stoliku. – Czy nadal dostaję mój prezent? – próbuje zażartować.

- Pewnie – mówię. Zabieram go ze stołu i udaję, że mu podaję. Gdy po niego sięga, odrzucam go z siłą i szybkością miotacza pierwszej ligi. Ląduje z plaśnięciem w talerzu odsmażonej fasoli jakiegoś starego faceta. 

Wychodzę. Już nie mogę tego wszystkiego znieść i ku mojemu przerażeniu, szlocham spazmatycznie. Nigdy nie płaczę publicznie. Nienawidzę tego! Nienawidzę go!

Ludzie na mnie patrzą? Na pewno. Nie obchodzi mnie to. Biegnę ślepo do drzwi i otwieram je na oścież. A potem potykam się o coś.

Nie wiem jak to się dzieje czy przez co się przewracam. Wszystko jest rozmazane. Nagle jestem na rękach i kolanach, jakoś wciśnięta boleśnie na progu, drzwi próbują zamknąć się na moim ramieniu.

Mogę sobie wyobrazić jak potem sama się z tego śmieję. Zamykam oczy, chwytając się nadziei, że jeśli mocno będę pragnąć, dziura otworzy się przede mną i wciągnie mnie do tej przyszłej chwili.

Kto wie jak długo bym tam została, jak próg w kształcie dziewczyny. Ruszenie się sprawiłoby to bardziej rzeczywistym. Ale ktoś otwiera drzwi i bez żadnej pomocy z mojej strony, łatwo zostaję podniesiona do stojącej pozycji.

- Hej. Nic ci nie jest? – pyta mój ratownik głosem, który mogę opisać tylko jako seks na patyku.

Stwierdzam, że jestem wyprowadzana na zewnątrz, drzwi zamykają się za nami. Poniekąd wiem, co znajdę, gdy podnoszę wzrok, jednak bliskie piękno twarzy Seksownego Kolesia odbiera mi mowę – jeszcze bardziej.

To Seksowny Koleś. Oczywiście, że tak.

Jego oczy. Nie mogę oderwać od nich wzroku. Ciemne i intensywne, oprawione grubymi rzęsami. Palą się i tlą intensywnością, energią, charyzmą… seksem…

Odwracam wzrok od jego oczu, po to aby zagapić się na jego usta. Boże, te wargi są grzeszne – uwiedzenie i niebezpieczeństwo. Wywołują we mnie gęsią skórkę, ale rodzaju podniecającego. Nie zimno-mi-daj-mi-koc.

O co mi chodzi? Nie wiem! Seksowny Koleś dalej trzyma moje ramię. Boże, weź się w garść! Odsuwam się, próbując zebrać się w sobie. Jakie żenujące!

Wow, jest wysoki. Wyższy niż sądziłam – może kilka centymetrów ponad 180. I pachnie tak dobrze. Jak świeże pranie i coś jeszcze, coś czystego i jesiennego. Zapach sprawia, że żołądek drży mi w dziwny i ekscytujący sposób.

- Wszystko w porządku? – powtarza Seksowny Koleś, kiedy ja gapię się na niego.

- Nie płaczę – mówię gniewnie, niestety znajdując swój głos. – Po prostu mam jeden z tych dni.

- Jasne – mówi życzliwie, cofając się.

Dostrzegam, że patrzy na mój tyłek. Nie, chwila, trochę dziwnie się tam czuję. Czy to… czy to wiatr?

Otwieram szeroko usta w absolutnym przerażeniu. – O Boże, nie. Nawet mi nie mów… tył moich spodni jest rozdarty, prawda?

Seksowny Koleś przekrzywia głowę na bok i znowu zerka na mój tył. – Dobra, nie powiem.

Nie mogę powstrzymać jęku. – Naprawdę? – mówię do nieba. Zauważam, że on też spogląda na niebo, zastanawiając się do kogo mówię. Jego pytam: - Jak jest źle?

- W skali od jeden do dziesięciu? Czy chodzi ci o to, jak bardzo w tej chwili widzę twoje seksowne różowe majtki w króliczki?

Natychmiast zakrywam rękoma tyłek. – O cholera!

Seksowny Koleś chichocze, a ja nie jestem aż tak zrozpaczona, żeby nie zauważyć, jaki to seksowny dźwięk. Nie mogę powstrzymać rumieńca ocieplającego moje policzki. Jestem tak… chwila, co on robi?!

Seksowny Koleś rozpina swoją koszulę, a ja obserwuję zahipnotyzowana, jak ją zdejmuje i mi podaje. Mechanicznie ją biorę, ponieważ jestem rozproszona przez gładką budowę ciała pływaka widoczną w szarej koszulce, którą ma pod koszulą. To absurdalne jak seksowny jest Seksowny Koleś. Szalenie absurdalne!

Westchnienie!

Moje serce robi teraz jakieś niezwykłe rzeczy, ale niech wam powiem, ja nie jestem tą dziewczyną, której głowa obraca się za każdym ładnym chłopakiem. Lecz ten facet jest ponad codzienną normalnością. Jest jak urzeczywistnienie fantazji każdej kobiety.

Muszę przestań na niego patrzeć.

Odchrząkuję i zmuszam się do spojrzenia na jego, o mój Boże, nieskazitelną twarz. – Dzięki – mówię, podnosząc koszulę. – Um. Jeśli chcesz tę koszulę z powrotem, chyba mogę wysłać ci ją pocztą.

Ale Seksowny Koleś lekko kręci głową. – Nie martw się tym. – Otwiera drzwi Taco Bell i przytrzymuje je starszej parze.

Och, to ten stary facet, na którego rzuciłam prezent Matta! Widzi mnie i piorunuje mnie wzrokiem. – Łobuz! – burczy, przechodząc obok mnie.

- Bardzo przepraszam! – wołam za nim, ale on tylko rzuca hmph przez ramię.

Jestem jeszcze bardziej upokorzona, jeśli to w ogóle możliwe. Zerkam ukradkiem na Seksownego Kolesia. Wygląda na rozbawionego, jego piękne usta wygięte są w uroczym uśmieszku. Tak bardzo się cieszę, że są szanse, iż nigdy więcej już go nie zobaczę.

- Mam nadzieję, że twój dzień się polepszy – mówi i znika w Taco Bell.

Dzięki, Seksowny Kolesiu. Jestem pewna, że już się nie pogorszy.